Ναυαγός

Όταν τα βράδια στιχάκια σου σμίλευα
όταν τα χάδια για 'σένα τα φύλαγα
όταν η σκέψη μου ήσουν εσύ

Δεν το εκτίμησες
δεν ήσουν πλάι μου, τη σχέση μας δεν στήριξες
μονάχος πάλευα στη θάλασσα
της σκέψης ναυαγός

Κι όταν προβλήματα
γύρω με κύκλωσαν εσύ ήσουν η ελπίδα μου
μα πάλι δείλιασες, να φύγεις σ' άφησα
αντέχω μοναχός

Αγάπη μιας βραδιάς

Σ' ένα στιχάκι θα κρυφτώ

κι έτσι θα έρθω να σου πω

γι' αυτήν την όμορφη βραδιά

που μες στα μαύρα σου μαλλιά

για λίγο χάθηκα

Αυτό το βράδυ το στερνό

μου δόθηκες να σε γευτώ

μέθυσα από τα χείλη σου

και μες στην φλόγα του κορμιού σου

έλιωσα

Μόνο το φως του φεγγαριού

ο ήχος του κυματισμού

δυο των νυχιών σου χαρακιές

και των λυγμών σου οι φωνές

μου έμειναν

Σ' ευχαριστώ για την στιγμή

που μου γλυκαίνει τη ζωή

τόσο συχνή ανάμνηση

τόσο όμορφη και γελαστή

Αγάπη

Απ' το κλαδί

Καρποί από ιερό δεντρί

οι φίλοι επάνω στο κλαδί

ήλιο και χώμα τρέφονται

και ωριμιά αποστρέφονται

Παρατηρούν από ψηλά

δίποδα κι άγρια θεριά

που 'χουνε ζοφερή καρδιά

και στα δυο μάτια τους φλουριά

Κι αφού του θέρους η εποχή

τη φλούδα κοκκινίζει

τ φρούτα ρίχνει προς την γη

τ' αγρίμια να ταΐζει 

Ίσως οι πρώτοι στίχοι που έγραψα και με ικανοποίησαν. Μακάρι κάποια στιγμή να μπορώ να γράψω και μουσική... 

Η σταγόνα

Μπουρίνι Αυγουστιάτικο

ηλιαχτίδα του χειμώνα

πρίν σε γνωρίσω ζύμωνα

για εμένα το ψωμί

Μετά η ζωή μου δρόσισε

πύκνωσε σαν σταγόνα

και σου 'δωσα να τη γεφτείς

μ' ένα μικρό φιλί

Δειλές καταγραφές...

Η μουνάρα του 5ου

Νοιώθω την ανάγκη να γράψω ένας πρόλογο πριν δώσω στη φόρα το δημιούργημά μου! :)

Αρχικά να πω ότι η έμπνευση μου ήρθε περιμένοντας στην reception μιας δημόσιας υπηρεσίας ένα πρωί με τον καφέ μου στο χέρι. Περίμενα τον συνάδελφό μου να έρθει για να ξεκινήσουμε κάποιες τεχνικές εργασίες στο κτήριο της υπηρεσίας.

Επίσης να πω ότι  "κακές" λέξεις δεν υπάρχουν στην τέχνη! Και θα την βάλω και στον τίτλο γιατί είναι και πιασάρικη! ...λοιπόν...

Σε μια μεγάλη πολυώροφη δημόσια υπηρεσία

ο υπάλληλος της reception χαζεύει στη τζαμαρία

Καλημερίζει εργαζόμενους καθημερινά

απ τις 8 το πρωί  έως τις 10 παρά.

Όμως κατά τις 9 ή ίσως λίγο μετά

η παγωμένη καρδιά του χτύπα δυνατά

Καθώς η πόρτα ανοίγει και μόλις κλείνει ξανά

τότε αρχίζουν τακούνια να χτυπούν ρυθμικά.

Είν' η μουνάρα του 5ου με αέρα περνά

χωρίς ματιά να του ρίξει και να πει ένα γεια

Αυτός θα πει καλημέρα για μια ακόμη φορά

καθώς κρατά το σαγόνι του να κουμπώσει ξανά

Με τα ψηλά της τακούνια και το σιθρού το καλσόν

με κοντή τη φουστίτσα και μακρύ το παλτό

Σαν περνάει αφήνει μια γλυκιά μυρωδιά

που τον φίλο μας φτιάχνει και γλυκά τυρανά

Ο τυπάς όμως ντρέπεται, από μικρός μαζεμένος 

Πως το 'πε κι ο Σολωμός? "Ελεύθερος πολιορκημένος"

Πολιορκημένος από σκέψεις, ιστοσέλιδες, βιβλία,

κανάλια, σταθμούς, όλων των ΜΜΕ τη βία

Κουβέντα με φίλους σπάνια αλλάζει

ο κλειστός χαρακτήρας του συνήθως τρομάζει

Το ξέρει κι ο ίδιος μα ακόμα δεν έφριξε

πως ο κλειστός χαρακτήρας του είναι αυτός που τον έριξε

Στο σκοτάδι τον έριξε, στης ψυχής το μπουντρούμι

κι η μουνάρα φωτίζει αμυδρά μια γωνιά.

~.~

Έτσι είναι η τέχνη...

Στον καθένα προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα, ανάλογα πως θα προσεγγίσει το αντικείμενο, και την ψυχοσύνθεσή του.

Φωτογρφία: sοlCita 

Υ.Γ. Η φωτογραφία αποτελεί και το καινούριο μου wallpaper στο κινητό!

Sonke the wall artist

Μέσα την γκρίζα Αθήνα πολλές φορές με εκπλήσσουν ευχάριστα μερικές ευφάνταστες δημιουργίες που μετατρέπουν τους βαρετούς τοίχους σε ευχάριστους μαγνήτες για τα μάτια μας! Πολλές φορές αναρωτιέμαι γιατί οι δήμοι δεν προσπαθούν να αξιοποιήσουν μεγάλους τοίχους σχολείων, αθλητικών κέντρων και πλατειών κτλ. Μπορούν να τους διαθέσουν σε παιδιά που όταν πιάνουν σπρέι στα χέρια τους είναι σαν να πιάνουν μαγικό ραβδί, και πιστέψτε με υπάρχουν πολλά! Το graffiti είναι μια νέα μορφή τέχνης του δρόμου πολύ διαδεδομένη και αναδεδειγμένη στο εξωτερικό. Προσωπικά την γουστάρω πολύ γιατί έχει πολύ μεγάλη δύναμη από την στιγμή που θα έχει να περάσει κάποιο μήνυμα και βρίσκεται σε εμφανές σημείο, εκτός βέβαια από την αισθητική της υπόθεσης που πολύ συχνά πρόκειται για πραγματικά στολίδια! Ίσως αυτό ακριβώς, δηλαδή η δύναμη που έχει ένα έξυπνο σκίτσο πάνω σε έναν δημόσιο τοίχο να είναι και ο λόγος πού οι δημοτικές ηγεσίες δεν θέλουν να ασχοληθούν με κάτι τέτοιο.

Έτσι λοιπόν το graffiti συνεχίζει στην σκιά. Ο λόγος που έγραψα αυτό το πόστ είναι μια σειρά από graffiti με κοινά στοιχεία που βλέπω τελευταία στους δρόμους της Αθήνας. Καμία φορά όμως δεν ήμουν με τα πόδια ώστε να πλησιάσω, να φωτογραφίσω και να δω ποιός τα υπογράφει. Μια καλή φίλη blogger όμως με βοήθησε πριν από λίγο.

Τα έργα που έβλεπα και έχουν αρχίσει να είναι αναγνωρίσιμα από πολύ κόσμο έχουν την υπογραφή "Sonke" και με μια γρήγορη αναζήτηση "Sonke Athens" μπορείτε να βρείτε πολλές φωτογραφίες με παρόμοια σκίτσα! Παρακάτω έχω μερικά ακόμα graffiti και ένα βιντεάκι που δεν μπόρεσα να στοιχίσω στο κέντρο! :ΡΡ

Keep painting guys!!