Τετάρτη, 1 Νοεμβρίου 2017

Πικρό

Κάθεσαι στο μπαλκονάκι
πρωινό καλοκαιριού
πίνεις τον καφέ σου σκέτο
συνοδεία λουκουμιού

Στρίβεις ένα τσιγαράκι
κι η ψυχή σου αγαλεί
ξάφνου κάτι σε ταράζει
κι η λεκάνη σε καλεί 


Αστείο... δεν θα το ξανακάνω...

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Μόνο κόκκαλα δεν έχει

Να λοιπόν που αυτό που σας έλεγα γίνεται πραγματικότητα φίλοι... Και πάλι πίσω από τον κειμενογράφο του blogger μετά από πολύ πολύ καιρό!! Το εντυπωσιακό είναι οτι έχω και την όρεξη να το κάνω σε αντίθεση με κάποιες από τις τελευταίες αναρτήσεις μου που ήθελα μεν να παραθέσω το θέμα αλλά δεν είχα ιδιαίτερη όρεξη να αναλύσω...

Από τον τίτλο και μόνο πάει κάπου το μυαλό σας... ή για καφέ ή για γλώσσα θα πούμε. Από καφέ να σας πω δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα... Μέτριο τον πίνω χρόνια τώρα... πότε espresso πότε nes... και το γυρνάμε γρήγορα γρήγορα σε ζεστό μετά το καλοκαίρι γιατί οι αμυγδαλές δεν αστειεύονται...
...η γλώσσα πάλι μπορεί να αστειευτεί! (πώς τα λέω...)

Δεν θα πούμε λοιπόν για καφέ. Θα πούμε για την γλώσσα απόψε... Όχι σαν όργανο του ανθρώπινου σώματος. Αυτό έχουμε μάθει να το δουλεύουμε όλοι πολύ καλά από μια ηλικία και μετά, για πολλούς λόγους, βιοποριστικούς, χρηστικούς ή και απλά ηδονικούς... ;)


Η γλώσσα λοιπόν σαν μέσο επικοινωνίας.
Τι να μας πεις τώρα ρε μηχανικέ για την γλώσσα??
Όχι ρε μάγκα, δεν θα γράψω τίποτα το επιστημονικό. Αυτό ας το κάνει ένας γλωσσολόγος. Εγώ θα σου πω για την γλώσσα που μιλάω και την γλώσσα που ακούω στο περιβάλλον μου.

Καλώς ή καλώς (ξεκάθαρα) όλοι σε τούτη δω τη γωνίτσα του πλανήτη μιλάμε την ελληνική! Και αν δεν είστε σίγουροι για το πόσο καλώς, γνώμη μου είναι καλύτερα να την ψαχουλέψετε λίγο παραπάνω. Είναι γοητευτικότατη και αυτό που με έχει εντυπωσιάσει είναι οτι έχει άμεση σχέση με την φύση, με την πλάση, με τον πραγματικό κόσμο. Κάτι που άλλες γλώσσες δεν το έχουν. Δεν θα αναλωθώ εκεί, ας το κάνει κανας Αδονις. Απλά συμφωνώ.
Γλώσσα λοιπόν είναι το μέσο με το οποίο επικοινωνούμε εμείς οι άνθρωποι κι έχει δυο μορφές, γραπτή και προφορική. Και οι δύο τρόποι όταν χρησιμοποιούνται εντέχνως ομολογώ οτι είναι γοητευτικότατοι! Εγώ είχα γοητευθεί και παλιότερα από ένα βιβλίο πχ... Δεν περίμενα όμως οτι θα γοητευτώ  ποτέ από μια κοπέλα μικρότερή μου η οποία λόγο της επιστήμης που διάλεξε να σπουδάσει έφτασε να μιλά με έναν τόσο "ποικιλόχρωμο" τρόπο. Ήταν ακριβής, εύστοχη και με πολύ ευθύ τρόπο σου μετέδιδε αυτό που είχε στο μυαλό της. Εξαιρετικό παιδιά! Μαγεύτηκα και κόμπλαρα για λίγο να ομολογήσω. Πολύ όμορφο χαρακτηριστικό που ανακάλυψα λίγο μετά ήταν και οτι μιλούσε με αντίστοιχη ομορφιά και την πιο "βρώμικη" καθομιλουμένη! Όλο αυτό λοιπόν μαζί με κάποιες κουβέντες και διαφωνίες που είχαμε, μου δημιούργησαν τον προβληματισμό τον οποίο καταθέτω και δίνω μορφή αυτή τη στιγμή.

Η γλώσσα λοιπόν έχει πολλούς τρόπους να την εκφράσεις και πολλούς τρόπους να την εκλάβεις!!
Μπορείς να μιλήσεις ευγενικά. Μπορείς να μιλήσεις απότομα. Μπορείς πρόστυχα, μπορείς ζεστά, ψέφτικα, προσποιητά, εγκάρδια ή διεκπεραιωτικά..... Αυτή είναι η μία όψη. Όταν συνομιλούν όμως είναι τουλάχιστον δύο άνθρωποι. Οπότε αντίστοιχα για να μπορέσει να μεταφερθεί αυτό που θέλεις με τον τρόπο που θέλεις και με την μορφή που το αναπαράγεις πρέπει και ο αποδέκτης να έχει συντονιστεί στην δική σου συχνότητα. (Βγήκε πάλι ο μηχανικός από μέσα μου.) Για να το κάνω πιο λιανά λοιπόν όταν λέω συχνότητα δεν εννοώ επίπεδο γνώσης της γλώσσας. Αν δεν καταλαβαίνει το κοινό σου μιλάς πιο απλά. Εννοώ εμπιστοσύνη!! Όταν ο συνομιλητής σου είναι έμπιστος και σε ενδιαφέρει τότε ανοίγεις τα αυτιά σου (και τα μάτια σου) και τον ακούς. Και θα μπεις στην διαδικασία να απαντήσεις και να συνεχίσεις αυτό το το όμορφο παιχνίδι απολαμβάνοντάς το! Αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη και ενδιαφέρον, όσο ωραίο αμπαλάζ και να έχει το πακέτο δεν το ανοίγεις. Περιττό να σας πω ότι δεν κουράστηκα ποτέ να ανοίγω πακέτα!
Επίσης αυτό που μπορούμε να πούμε  είναι οτι από τον τρόπο που χρησιμοποιείται η γλώσσα δηλώνει για τον ομιλητή προθέσεις, νοοτροπία, καταγωγή, θρησκεία, διάθεση. Πάντα βέβαια ο καλός χειριστής της γλώσσας θα μπορέσει να προσποιηθεί πράγματα όταν χρειαστεί! Η πλάνη είναι κάτι εύκολο για έναν καλό χειριστή της γλώσσας.
Οπότε από αυτό κρατάμε ότι η καλή χρήση της γλώσσας είναι γοητευτικότατο, τιμητικότατο, για πολλούς απαραίτητο επαγγελματικά άρα και στη ζωή, δεν είναι αυτοσκοπός όμως. Σε τούτο τον κόσμο ήρθαμε να ζήσουμε και να αλληλεπιδράσουμε και όχι να μάθουμε άψογα τον τρόπο να επικοινωνούμε. Η επικοινωνία είναι κομμάτι της αλληλεπίδρασης.

Κάπου διάβασα έναν γλωσσολόγο να κατακρίνει όσους  χαρακτηρίζουν την γλώσσα ως ζωντανό οργανισμό. Θα το δεχθώ γιατί καλό είναι να είμαστε ακριβείς πότε πότε αν και ο παραλληλισμός είναι εμφανής! Οι γλώσσες γεννιούνται γερνούν και πεθαίνουν, έχουν συγγένειες μεταξύ τους, προγόνους κι απογόνους. Θα δεχθώ όμως το επιχείρημα οτι μια γλώσσα δεν αλλάζει για να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα. Η γλώσσα αλλοιώνεται. Και μόνο απομάκρυνση είναι αυτό από την περίοδο της γέννησής της.

... μόλις θυμήθηκα έναν στίχο τους Θανάση που λέει...

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, στο βάσανο του δρόμου
Παντού συρματοπλέγματα, μα αλήθεια ποιος πιστεύει
πως με τα φράγματα κρατά την ώσμωση του κόσμου

Δεν υπάρχουν πλέον συρματοπλέγματα φίλοι... η όσμωση είναι δεδομένη. Ξεκίνησε από καιρό και ο ρυθμός αυξάνεται σταθερά! Μαζί με την όσμωση των λαών θα υπάρξει και όσμωση ηθών,συνηθειών και εθίμων.... και γλωσσών!!!! Δεν θα προλάβουμε σημαντικές αλλαγές εμείς αλλά δεν παίρνω όρκο για μετά....

Ένα άλλο πραγματάκι που θέλω να πω είναι οτι η γλώσσα είναι σίγουρα ζωντανή μέσα μας, στον καθένα ξεχωριστά! Εγώ έχω ένα ζωάκι μέσα μου που είναι η γλώσσα μου. Αυτό για να είναι υγιές χαρούμενο, δημιουργικό και τσαχπίνικο τέλος πάντων πρέπει να το ταΐζουμε να το ποτίζουμε, να παίζουμε μαζί του και να ασχολούμαστε γενικότερα.
Εγώ το είχα αφήσει για αρκετά χρόνια ατάιστο θέλω να σας πω και εξού το κόμπλεξ με την κοπέλα στην αρχή και εξού κάτι παραπονάκια της "η λέξη είναι πήζω και όχι πίζω". Ναι κοπελάρα μου δίκιο έχεις. Αυτά είναι πράγματα που τα καλλιεργούμε και  όσο τα χρησιμοποιούμε μεγαλώνουν ομορφαίνουν γίνονται πιο πλούσια. Τα τελευταία χρόνια τα μόνα βιβλία που άνοιξα ήταν της επιστήμης της ηλεκτρονικής. Έμαθα την χωρητική εμπέδηση και τον μετασχηματισμό fourier. Καθένας στο στοιχείο του.
Βλέπω όμως τελευταία στον εαυτό μου μια πολύ μεγάλη βελτίωση στον τρόπο ομιλίας μου. Ύστερα απο κάποιους μήνες κουβέντας με την κοπέλα και μετά από μερικά μυθιστορηματικά βιβλία που διάβασα η γλώσσα μου έχει λυθεί αρκετά σε σχέση με πρίν. Και μένει παρακαταθήκη... είναι κέρδος για εμάς. Σκέψου ότι για να βελτιώσεις τον κόσμο πρέπει απλώς να βελτιώσεις τον εαυτό σου. Και απλά να το κάνουμε όλοι!

Τι άλλο να πούμε για την γλώσσα....?

Οτι πρέπει να την βουτάμε στο μυαλό πριν μιλήσουμε... Αυτό ισχύει αν δεν δεν υπάρχει σίγουρη ροή από τον εγκέφαλο προς τα κάτω...

Οτι η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει! Και να προσέχουμε πως την χρησιμοποιούμε γιατί τσακίζει εγωισμούς, φιλότιμα, δημιουργεί θυμό και μπορεί να φτάσει τον άλλον σε πολύ ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις.
Είναι όμως και κάτι που αν χρησιμοποιηθεί σωστά μπορεί να μαλακώσει και τον μεγαλύτερο πόνο, να γαληνέψει και τον πιο βαθύ ωκεανό.


Καλό βράδυ... Θα τα λέμε!

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Μπόλιασμα

Θα 'ρθω στον ύπνο σου κρυφά
να κόψω απ' τα μαλλιά σου
για να μπολιάσω με αυτά
την άγρια λησμονιά σου

Να τα κρατώ στο χέρι μου
μαζί με το ρολόι
και να μετρώ τους στεναγμούς
χάντρες στο κομπολόι

Έχω μονάχα μες στο νου
τη γλύκα του φιλιού σου
την αρχοντιά και τ' άρωμα
του λιγερού κορμιού σου

Κλείνω τα μάτια κι από εκεί
μπαίνω στην κάμαρή σου
για να σε πάρω αγκαλιά
να κοιμηθώ μαζί σου

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Αγάπη μιας βραδιάς

Σ' ένα στιχάκι θα κρυφτώ
κι έτσι θα έρθω να σου πω
γι' αυτήν την όμορφη βραδιά
που μες στα μαύρα σου μαλλιά
για λίγο χάθηκα

Αυτό το βράδυ το στερνό
μου δόθηκες να σε γευτώ
μέθυσα από τα χείλη σου
και μες στην φλόγα του κορμιού σου
έλιωσα

Μόνο το φως του φεγγαριού
ο ήχος του κυματισμού
δυο των νυχιών σου χαρακιές
και των λυγμών σου οι φωνές
μου έμειναν

Σ' ευχαριστώ για την στιγμή
που μου γλυκαίνει τη ζωή
τόσο συχνή ανάμνηση
τόσο όμορφη και γελαστή
Αγάπη

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Αυτοκινουμενα ζωα

Πάει πολύς καιρός… αλλά το bloggάκι αυτό θα συνεχίσει να υφίσταται και είμαι σίγουρος ότι από ένα σημείο της ζωής μου και μετά, πάλι εδώ θα γυρίσω… Να θυμηθώ να ποστάρω μία άλλη φορά περί γρήγορης τέχνης…
Είπα να γράψω γιατί ναι μεν είμαι στο γραφείο αλλά δεν υπάρχει ούτε δουλειά ούτε συγκέντρωση. Το Σάββατο που μας πέρασε έμαθα ένα πολύ άσχημο νέο. Το πρωί του Σαββάτου με ξύπνησε ένας φίλος για να μου ανακοινώσει ότι ο Δημήτρης ο Ζ σκοτώθηκε με τη μηχανή χθες το βράδυ. Το κλείσαμε. Δεν έχει σημασία, που έγινε, πως έγινε, ποιος έφταιγε, αν φόραγε κράνος… το παιδί χάθηκε και μια οικογένεια τον κλαίει. Αυτός που φταίει και μόνο είναι ο κανιβαλισμός που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους. Κανίβαλοι πραγματικοί που για να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους θα φάνε από την σάρκα του άλλου! Θα περάσουν με κόκκινο, θα αλλάξουν λωρίδα και θα στρίψουν χωρίς φλας, δεν θα σε αφήσουν εσένα να αλλάξεις λωρίδα γιατί δεν μπορείς να μπεις μπροστά τους!!! Θα παρκάρουν ΟΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ!!! Αυτοί είμαστε κύριοι… Αυτή είναι η παιδεία μας και αυτός είναι ο ελληνικός πολιτισμός. Ας συνεχίσουμε λοιπόν να διδάσκουμε μαλακίες στα ελληνικά σχολεία και να μην εντάσσουμε στις διδακτικές ώρες μαθήματα που θα άπτονται κοινωνικών θεμάτων, σεξουαλικών, πολιτισμικών… ΠΑΙΔΕΙΑ!! Χάθηκε λοιπόν άλλο ένα παιδί 29 χρονών σαν τα κρύα τα νερά, με δύο πτυχία πανεπιστημίου και άξιος να ζει σε μια προοδευτική κοινωνία και συνεχίζουν να ζουν ζώα που περπατούν στα πίσω τους πόδια! Σταματάω εδώ γιατί με έχει κυριεύσει η οργή και η απογοήτευση. Προσέχετε στους δρόμους παίδες… είναι κρίμα. Πρέπει να σκεφτούμε ο καθένας για την πάρτη του πόσο υπεύθυνο είναι να οδηγείς στον δρόμο!! Ας χωνέψουμε επιτέλους οτι κινούμενοι στον δρόμο είμαστε ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ για εμάς αλλά και ΟΛΟΥΣ τους γύρω μας!!!

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Πλησίασε



Αυτό είναι το οροπέδιο των μουσών. Στο ψηλότερο πλάτωμα του Ολύμπου. Μετά από δύο ημέρες ανηφόρας τελικά βρίσκουμε ευθεία και συνεχίζουμε για να φτάσουμε το καταφύγειο. Εγώ βασανίζομαι με την φωτογραφική μου έχοντας πάρει μαζί μου την μικρή για να μην κουβαλάω βάρος και να μην ρισκάρω την ακεραιότητας της μεγάλης. Κι ενώ εγώ τραβάω τραβάω και ξανατραβάω... έρχεται ο φίλος μου και τραβάει μια φωτογραφία με το κινητό του. Όταν την βλέπω να πω την αλήθεια συγκλονίζομαι. Τσάμπα τόσα κλίκ!! Τι κάνω δυο μέρες τώρα?? Οι σκέψεις μου εξελίσσονται αρκετή ώρα παρατηρώντας την...

Στο βάθος και μάλιστα στο κέντρο ο θρόνος του Δία. Φωτογραφημένος κατά πρόσωπο. Όπως θα έπρεπε οποιοσδήποτε να βλέπει έναν τέτοιο θρόνο. Όπως θα τον έβαζε ο Δίας να απολογηθεί ή να καλωσοριστεί ενώπιόν του!! Με την λάμψη του Πατέρα των Θεών να σε κάνει να μισοκλείνεις τα μάτια. Τους ανθρώπους μικρούς μπροστά στην μεγαλοπρέπεια και ταξιδιώτες εξαντλημένους σε ένα μέρος σαν κι αυτό. Με μόνους συνεχιστές αυτούς που συμπαραστέκονται ο ένας πλάι στον άλλον. Δεν υπάρχουν καιρικές δυσκολίες, δεν υπάρχουν φυσικά εμπόδια. Με μόνη δυσκολία το δέος σου και την δειλία σου για να κάνεις το επόμενο βήμα! Να πλησιάσεις τον στόχο σου!! Σήκω πάνω δειλέ!!!