Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Μόνος για πρώτη φορά

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που τις ζεις έντονα. Που έρχονται πάνω που εσύ έχεις αναπτύξει την ευαισθησία για να σε αγγίξουν. Χθες το ξημέρωμα της 19ης Σεπτέμβρη δεν ήταν η αρχή μιας όμορφης μέρας. Η γιαγιά της οικογένειας έφυγε από κοντά μας.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για το πως έζησε, πως έφυγε, πως την ζήσαμε εμείς τα ανίψια, τα παιδιά της... Δεν θα γράψω ούτε για το πως έζησα τον παππού μου που ήταν κοντά της 63 (αν δεν κάνω λάθος) χρόνια. Το μόνο που θέλω να γράψω και για αυτό τράβηξα και την παραπάνω φωτογραφία είναι για να αναδείξω τον πόνο της απώλειας σε μεγάλη ηλικία. Τον τελευταίο καιρό είδα έναν διαφορετικό παππού. Έναν άνθρωπο που ξέχασε αυτό που τον ένοιαζε μια ζωή. "Τι θα φάμε τι θα πιούμε". Έβλεπε την γυναίκα του να γίνεται κάθε μέρα και πιο ανήμπορη. Να υποφέρει και να αλλάζει. Κι εκείνος στεκόταν δίπλα της. Με το οξυγόνο φορεμένο στην μύτη, να της πιάνει το χέρι και να την κοιτάζει. Τι εικόνα ήταν αυτή συγκλονιστική... Τι έχουν περάσει αυτοί οι άνθρωποι και πόσο σεβασμό αξίζουν.
Χθές λοιπόν εκείνος ήταν που πήγε να την δει μόλις ξύπνησε. Την καλημέρισε (4 η ώρα τα χαράματα) και πήγε να φτιάξει τον καφέ του. Όταν γύρισε να την δει και πάλι, η γιαγιά είχε ήδη φύγει.
Ο πόνος  σε αυτούς τους ανθρώπους δεν φαίνεται εύκολα. Έχουν χαραγμένα τα σημάδια του χρόνου και του πόνου μόνιμα στο πρόσωπό τους. Δεν έχουν έντονες αντιδράσεις, εκφράσεις... και όταν βλέπεις αυτόν τον βουβό πόνο στα μάτια τους, δεν μπορείς παρά να λυγίσεις. Έκλαιγε ο παππούς μου... δεν θυμάμαι να το έχω ξαναδεί να κλαίει παρά μόνο όταν έχασε την αδερφή του. Στεκόταν εκεί, στην είσοδο του σπιτιού. Στο παλιακό χολ. Στην καρέκλα με το οξυγόνο και έκλαιγε σχεδόν βουβά. Κοιτούσε  στο βάθος. Στο υπνοδωμάτιο της γυναίκας του. Πάντα κοιμούνταν χώρια. Ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, γαλήνια αλλά δεν κοιμόταν. Είχε φύγει από κοντά του.
Για πρώτη και τελευταία φορά έφυγε από κοντά του! Ποτέ στην ζωή τους δεν έφυγε από το πλάι του. Ήταν πάντα μαζί! Ακόμα κι αν εκείνη δεν ήθελε να βρίσκεται πάντα μαζί του. Χωρίο μόλις γλυκάνει ο καιρός ήθελε εκείνος? Τι κι αν δεν ήθελε εκείνη? Πήγαιναν. Δεν τον άφηνε μόνο του.

Τώρα παππού?
Μόνος σου? Τι θλιβερό... Για όσο ακόμα είσαι κοντά μας... ξέρω ότι θα είναι πολύ δύσκολο.

Το πεπερασμένο της ζωής είναι που την κάνει τόσο όμορφη φίλοι. Ζήστε!

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Μια γουλιά μαύρο μελάνι

Τα μάτια άνοιξαν γύρω στις 6:00. Ξημερώνει Δευτέρα.

Γυρνάω και σε κοιτώ. Κοιμάσαι ανήσυχα και σου πιάνω το χέρι. Ηρεμείς. Ύστερα σκέφτομαι... 17 Σεπτέμβρη.

Κρίμα. Ο ύπνος έφυγε ανεπιστρεπτί...

Μου μοιάζει τόσο μακρινό αλλά και ζωντανό ταυτόχρονα. Πέρσι ήταν Κυριακή. Φέτος όμως Δευτέρα. Όμορφος συμβολισμός. Ευχάριστη αναλογία. Πόσα συνέβησαν μέσα σε ένα χρόνο? Ποιο χρόνο δηλαδή...? Λιγότερο! Συμπικνωμένος ο χυμός μισής ζωής σε μια γουλιά! Μια γουλιά μαύρο μελάνι!

Πώς να το περιγράψω?
Βουτώ την πένα  μου να γράψω...

Σαν να έγραφα ένα βιβλίο. Μέσα απ τα σωθικά μου μουσκεμένο, ματωμένο, χαρακωμένο. Χάραζα το χαρτί με την γραφίδα, πότε από οργή, πότε από αδεξιότητα. Κάπνιζα πολύ. Μεθούσα, ξενυχτούσα, κουβέντιαζα με φίλους, μόνος μου... Ήλπιζα. Κι αυτό πονούσε πολύ!

Κράτησε καιρό.  Ξεκαθάρισε όμως. Έπρεπε να γευθείς κι εσύ την αλήθεια πρώτα. Και ύστερα  επιτέλους με βοήθησες! Φέρθηκες σωστά. Σε τελική ανάλυση... τόσο σωστά όπως ίσως μόνο εσύ θα μπορούσες!  Και η λύτρωση ήταν αμφίπλευρη.

Και τώρα το μαύρο αυτό βιβλίο έκλεισε. Το ολοκλήρωσα. Χτύπησα για τελευταία φορά το εξώφυλλο με τη γροθιά και το ανέβασα στο ράφι. Θα στολίζει κι αυτό την βιβλιοθήκη μου. Με κοιτάει από εκεί πάνω... ενώ γράφω μια καινούρια ιστορία. Από την αρχή! Με ίδια πρόσωπα και άλλους χαρακτήρες. Μια ιστορία ώριμη σαν εμάς και ανήσυχη σαν τον ύπνο μας.


Καλημέρα!

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Let it be...


Έμαθα...
πως ειναι μάταιο να προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας. Ακόμα κι αν όχι τα πάντα ούτε καν όλα όσα μας ενδιαφέρουν. Γιατί μπορεί να μας ενδιαφέρουν Πολλά. Τόσα πολλά που να μην είναι στο χέρι μας. Η Ακόμα κι αν δεν θέλουμε πολλά και μας ενδιαφέρουν κάποια λίγα αλλά σημαντικά για εμάς... μπορεί να είναι στο χέρι κάποιου άλλου και όχι στο δικό μας. Αν προσπαθήσουμε να ασχοληθούμε με αυτά τότε παραβαίνουμε κανόνες! Ηθικούς... κοινωνικούς... Δεν μπορούμε να νουθετούμε η να επιβάλουμε σε κάποιον αυτά που θέλουμε ή θα θέλαμε να ισχύουν... Πολλά δεν είναι δικά μας... είναι αλλουνού! Έτσι πρέπει να σεβαστούμε. Αυτόν που αγαπάμε αλλά κι αυτόν που δεν μας ενδιαφέρει. Αν σεβόμαστε τους γύρω μας ταυτόχρονα σεβόμαστε την ίδια την ψυχή μας! Είμαστε καλά με αυτό και θα εισπράξουμε σεβασμό και από εκεί που πρέπει! Αν από κάπου που θα θέλαμε πολύ δεν τον εισπράξουμε... ...it's ok! Let it be... δεν είναι δικό μας θέμα!

Κι επειδή μέχρι τώρα το πήγαινα γενικόλογα, ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο.
Πόσο μάταιο συναίσθημα η ζήλια... Πονάς, βασανίζεσαι... μόνος σου! Δεν θέλεις να πιέσεις τον άλλον γιατί τον αγαπάς! Γιατί αν τον πιέσεις θα σου φύγει! Θα καταφέρεις το αντίθετο! Κι αν βασανίζεσαι χωρίς λόγο? Κι αν σε αγαπάει και σε θέλει?? Τότε θα μείνει και θα ζήσετε ευτυχισμένοι! Αν όχι? Ποιος ο λόγος να βασανίζεσαι? Δύσκολο να το δεχθείς, αλλά αυτό θα πρέπει να γίνει μετά τον υποτιθέμενο χωρισμό. Αν ζηλεύεις και προσπαθείς να τον κρατήσεις με νύχια και με δόντια, με απαγορεύσεις, με απειλές και αντίποινα... δεν θα καταφέρεις τίποτα. Θα βασανιστείς και θα δημιουργήσεις στον άλλο λόγο να φύγει από το πουθενά. Αν θέλει να φύγει θα το κάνει είτε ζηλεύεις είτε όχι! Εμπιστέψου τον. Αν αξίζει την εμπιστοσύνη σου θα είναι αυτό που θέλεις! Αν αποδειχθεί οτι δεν αξίζει την εμπιστοσύνη σου... αν συμβεί κάτι που δεν μπορείς ή δεν θέλεις να συγχωρέσεις... θα έχεις αποφύγει το διάστημα της άρρωστης ζήλιας και θα φύγει με τα μούτρα κατεβασμένα σεβόμενος την στάση σου. Αν και τώρα που το σκέφτομαι σ αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να φύγεις εσύ, με το πρόσωπο ψηλά και χωρίς ίχνος τύψης στη συνείδησή σου.
Δεν λέμε να μην ζηλεύουμε καθόλου. Θεμιτό να ζηλεψουμε όταν αγαπάμε κάποιον, και να το δείξουμε. Μην δημιουργούμε πρόβλημα όμως σε κανέναν από τους δύο. Αν έχουμε ανασφάλειες θα πρέπει να τις συζητήσουμε. Αν είναι δικό μας πρόβλημα, πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να τα βρούμε με τον εαυτό μας.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Περι σοφίας και προτύπων

Σκέψεις περί σοφίας
Μετά από μια κουβέντα που είχα πρόσφατα μου δημιουργήθηκαν κάποιες σκέψεις γύρω από την έννοια της σοφίας, του σοφού ανθρώπου και του προτύπου που έχουμε στο μυαλό μας για να πούμε ότι ένας άνθρωπος διακατέχεται από σοφία.
Ας το πάρουμε από την αρχή. Έθεσα ως βάση στην σκέψη μου τον ορισμό της σοφίας και του σοφού.
Διαβάζουμε:
Ετυμολογία 
σοφός < αρχαία ελληνική σοφός < ινδοευρωπαϊκή (ρίζα) *sap- (προσπαθώ, επιτυγχάνω)
Επίθετο
σοφός

1.    (για άνθρωπο) που γνωρίζει πολλά για τον κόσμο και τα πράγματα και η γνώση του έχει βάθος, ποιότητα και αποτελεσματικότητα
2.    (για ενέργεια, λόγο κ.λπ.) που χαρακτηρίζεται από γνώση και ορθή κρίση

Πρώτα απ’ όλα έχει να κάνει με την γνώση. Η συσσωρευμένη σε έναν άνθρωπο γνώση σίγουρα τον βοηθάει να πλησιάσει αυτόν τον χαρακτηρισμό. Για τον κόσμο, τα πράγματα, τις επιστήμες, τους ανθρώπους. Δεν αρκεί όμως αυτό. Η γνώση πρέπει να έχει βάθος, ποιότητα και αποτελεσματικότητα. Τα δύο πρώτα όλοι τα καταλαβαίνουμε,  δύσκολα όμως θα φανεί με διαφάνεια η θέση τους σε αυτήν την πρόταση.
Το βάθος για εμένα έχει να κάνει με το πόσο βαθιά έχουν θεμελιωθεί οι σκέψεις αυτές. Πόσο βαθιά μέσα στην καρδιά και στην κοσμοθεωρία του καθενός έχει ριζώσει η κάθε σκέψη και γνώση για το κάθε τι. Το κατά πόσον υπάρχει το βάθος αυτό σε έναν άνθρωπο μπορούμε να το δούμε από την συμπεριφορά του και παρατηρώντας εάν συμβαδίζουν τα λόγια με τις πράξεις του. Επίσης κατά πόσον η συμπεριφορά του πηγάζει από αυθόρμητη σκέψη ή από στείρα υπακοή σε κανόνες και προτροπές.
Η αποτελεσματικότητα έχει να κάνει με επίτευξη στόχων. Ο καθένας μας θέτει στόχους συνειδητά ή όχι και αγωνίζεται να τους πετύχει. Εργαλεία για τον αγώνα αυτόν είναι οι γνώσεις και οι ικανότητες.
Αν λοιπόν έχεις γνώσεις, βάθος στις γνώσεις σου, θέτεις στόχους και τους πετυχαίνεις είσαι σοφός? Όχι… Είπαμε ότι χρειάζεται ένα στοιχείο ακόμα, το πιο θαμπό απ’ όλα, η ποιότητα. Τι είναι η ποιότητα όσον αφορά τον άνθρωπο είναι πιο δύσκολο να το εξηγήσουμε αντικειμενικά. Ίσως είναι και υποκειμενικό για τον καθένα. Ποιοτικός άνθρωπος για έναν συναισθηματικό άνθρωπο μπορεί να είναι ένας «συναισθηματικότερος», για έναν καριερίστα ίσως να είναι ένας πιο επιτυχημένος κτλ… Στον αντίποδα ποιοτικό μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος έναν άνθρωπο που έχει στοιχεία τα οποία ο ίδιος θαυμάζει στους άλλους αλλά ο ίδιος τα έχει ανεπτυγμένα στο ελάχιστο.
Για εμένα ποιοτικός άνθρωπος είναι ένας άνθρωπος με γνώσεις, εφόδια, ικανότητες, και άλλα στοιχεία που είπαμε παραπάνω αλλά η ραχοκοκαλιά του ποιοτικού ανθρώπου για εμένα δεν είναι αυτή. Για εμένα είναι οι καλές προθέσεις, η στάση και η θέση μέσα στην κοινωνία, η ανάγκη για αυτοβελτίωση, η προσφορά, το μοίρασμα , η συμμετοχικότητα, η αυτοκριτική, η ταπεινότητα, η δικαιωσύνη ο σεβασμός… το ήθος!!
Δεν πιστεύω ότι μπορεί να χαρακτηριστεί ένας άνθρωπος σοφός εάν δεν έχει χτίσει με τις γνώσεις και τα εφόδιά του πάνω σε αυτά τα θεμέλια. Δεν υπάρχει σοφός άνθρωπος εγωιστής, κακοπροαίρετος, σκάρτος για την κοινωνία.
Ακόμα και η ίδια η λέξη προέρχεται απ’ ότι είδαμε στον ορισμό από πολιτισμούς που προάγουν τον άνθρωπο και το πνεύμα του μέσα στην κοινωνία!
Διαβάζουμε:
Ουσιαστικό
σοφία (θηλυκό)

1.   το να είναι κάποιος σοφός, η ιδιότητα του σοφού, η επιτυχώς εφαρμοσμένη γνώση του κόσμου και των πραγμάτων
2.   (πληθυντικός) σοφίες: (ειρωνικά) απόψεις και συμπεριφορές που φαίνονται σοφές και σημαντικές, ενώ είναι το αντίθετο

Εστιάζουμε στο 1
«Η επιτυχώς εφαρμοσμένη γνώση του κόσμου και των πραγμάτων»
…«Επιτυχώς…»
Ξαναγυρνάμε στους στόχους. Ποιοι είναι οι στόχοι ενός σοφού ανθρώπου??
Τα λεφτά? Η προσωπική καταξίωση? Υλοποίηση των προβεβλημένων προτύπων από την κοινωνίας μας?
Μήπως πρέπει να ξαναπάμε στο κομμάτι της ανθρώπινης ποιότητας?
Οι στόχοι που θέτει ένας σοφός άνθρωπος είναι συνυφασμένοι με την ποιότητα του!
Οι στόχοι είναι συνυφασμένοι με όλες τις αρετές που πρέπει να έχουν οι άνθρωποι που θα αποτελέσουν την ιδανική κοινωνία.
Ο στόχος λοιπόν του σοφού ανθρώπου είναι η ευτυχία της κοινωνίας και μέσο αυτής και η δική του ευτυχία.
Έτσι λοιπόν δεν μπορώ να απαντήσω φυσικά στο ερώτημα ποιο είναι το πρότυπο του σοφού ανθρώπου… Κατά ένα ποσοστό είναι υποκειμενικό για τον καθένα. Μπορώ να απαντήσω σε εμένα. Κι εσύ μπορείς σε εσένα!
Σε κάθε περίπτωση όμως το πρότυπο της ανθρώπινης σοφίας είναι αυτό που εάν ακολουθήσεις θα σε κάνει άξιο πρώτα μέσα στην κοινωνία και ύστερα θα σου επιστρέψει την ανάκλαση της προσφοράς προς όφελός σου.
Υ.Γ. Κατά την αναζήτηση λημμάτων κι εννοιών σήμερα έμαθα και μια πολυ ωραία λέξη!
Δοκησίσοφος: Αυτός που νομίζει οτι γνωρίζει τα πάντα και κομπάζει γι αυτό.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Σκέψη μου ξημερωμένη

Μέθη μου και καλντερίμι
άσε ήσυχο τ' αγρίμι
που θυμάται και στενάζει
που ξεχνάει και γελά

Όταν η τέχνη κάποιου μιλά στην καρδιά σου, τότε είναι που το συναίσθημά σου έχει πάρει μορφή, χρώμα, και βγαίνοντας απ την ψυχή σου το βλέπεις να στροβιλίζεται μπροστά σου!

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Σκοτεινά και κρύα

Αν λοιπόν έχασες τα κλειδιά σου...
μην τα ψάχνεις εκεί που έχει φως.

Ούτε εκεί που βρίσκονται κι άλλοι
και σε βλέπουν να ψάχνεις.

Ψάξε εκει που τα έχασες...
κι ας ειναι σκοτεινά.


Υ.Γ. Η ζωή ειναι ωραία ρε μαλάκα!! Και είμαι πολύ χαρούμενος που την ζω χρωματιστή ακόμα! Καλο μήνα!!